Dzień dyspozytora żurawi nie jest kalendarzem w Excelu.

Rano: obsada, nie życzenia

Kto siada na którym żurawiu, na której budowie, na której zmianie. Wieżowy stoi. Samojezdny jeszcze jedzie. Zastępstwo musi mieć imię, zanim ktoś wyjedzie.

To nie jest urlopowy grafik całej firmy. To odpowiedź na pytanie: kto dziś odpowiada za to stanowisko.

W ciągu dnia: plan się psuje

Wiatrowanie. Brak frontu. Oczekiwanie na polecenie. Awaria. Wymiana operatora od czternastej. Jeśli te zdarzenia żyją tylko na grupie, wieczorem karta będzie z pamięci.

Dyspozytor nie potrzebuje kolejnego komunikatora. Potrzebuje, żeby zmiana obsady i postój wylądowały przy tym samym żurawiu i tym samym zleceniu.

Wieczór: raport, nie opowieść

Operator zamyka zmianę: co było w planie, co zrobił, ile zgłasza, czy ktoś go zmienił. Żuraw — jeśli oddaje czas pracy — stoi obok jako drugie źródło. Różnica nie jest błędem. Jest pozycją do akceptacji.

Kierownik budowy nie dostaje całej bazy firmy żurawiowej. Dostaje godziny na swojej inwestycji i rzeczy, które wymagają decyzji.

Czego ten program nie jest

Nie jest systemem kadr. Nie jest fakturowaniem. Nie jest lokalizatorem GPS — ślad maszyny może wejść, ale nie zastąpi obsady. Nie jest automatyczną weryfikacją UDT na bramie.

Jest miejscem, w którym widać braki: kto nie zaraportował, gdzie rozjechał się plan, co budowa jeszcze nie zaakceptowała.

Pytania przy tej robocie